Maphi

زلف در دست صبا گوش به فرمان رقیب            این چنین با همه در ساخته ای یعنی چه

شاه خوبانی و منظور گدایان شده ای                    قدر این مرتبه نشناخته ای یعنی چه

نه سر زلف خود اول تو به دستم دادی                     بازم از پای در انداخته ای یعنی چه

سخنت رمز دهان گفت و کمر سر درون                  و ز میان تیغ به ما آخته ای یعنی چه

هر کی از مهره مهر تو به نقشی مشغول             عاقبت با همه کج باخته ای یعنی چه

حافظا در دل تنگت چو فرود آمد یار                           خانه از غیر نپرداخته ای یعنی چه

خيال نقش تو در كارگاه ديده كشيدم                     به صورت تو نگارى نديدم و نشنيدم

اگر چه در طلبت همعنان باد شمالم                      به گرد سرو خرامان قامتت نرسيدم

اميد در شب زلفت به روز عمر نبستم                    طمع به دور دهانت ز كام دل ببريدم

ز غمزه بر دل ريشم چه تيرها كه گشادى                ز غصه بر سر كويت چه بارها كه كشيدم

به شوق چشمه نوشت چه قطرها كه فشاندم         ز لعل باده فروشت چه عشوه ها كه خريدم

ز كوى يار بيار اى نسيم صبح غبارى                      كه بوى خون دل ريش از آن تراب شنيدم

گناه چشم سياه تو بود و گردن دلخواه                    كه من چو آهوى وحشى ز آدمى برميدم

چو غنچه بر سرم از كوى او گذشت نسيمى            كه پرده بر دل خونين به بوى او بدريدم

به خاك پاى تو سوگند و نور ديده ء حافظ                 كه بى رخ تو فروغ از چراغ ديده نديدم

گوش اگر گوش تو و ناله اگر ناله من          آنکه البته بجایی نرسد فریاد است

به به...

البته به جایی هم میرسه

شب چو در بستم و مست از می نابش کردم        ماه اگر حلقه به در کوفت جوابش کردم

دیدی آن ترک خطا دشمن جان بود مرا؟                گر چه  عمری به خطا دوست خطلبش کردم!

دردم از يارست و درمان نيز هم                 دل فداي او شد و جان نيز هم

اين كه مي گويند آن خوشتر زحسن               يار ما اين دارد و آن نيز هم

ياد باد آن كوبه قصد خون ما                  عهد را بشكست و پيمان نيز هم

دوستان در پرده مي گويم سخن         گفته خواهد شد به دستان نيز هم

چون سر آمد دولت شبهاي وصل                      بگذرد ايام هجران نيز هم

هر دو عالم يك فروغ روي اوست                     گفتمت پيدا و پنهان نيز هم

اعتمادي نيست بر كار جهان                         بلكه بر گردون گردان نيز هم

عاشق از قاضي نترسد مي بيار                      بلكه ير غوي ديوان نيز هم

محتسب داند كه حافظ عاشق است              و آصف ملك سليمان نيز هم

ساقيا بده جامي زين شراب روحاني                 تا دمي برآسايم زين حجاب ظلماني

طره پريشانش ديدم و به دل گفتم                      اين همه پريشاني بر سر پريشاني

بي وفا نگار من مي كند به كار من                  خنده هاي زير لب عشوه هاي پنهاني

دين و دل به يك ديدن باختيم و خرسنديم        ر قمار عشق اي دل كي بود پشيماني

خانه دل ما را از كرم عمارت كن                   پيش از اين كه اين خانه رونهد به ويراني

ما سيه گليمان را جز بلا نمي شايد                      بر دل بهايي نه هر بلا كه بتواني

هر كاو شراب فرقت روزي چشيده باشد                       داند كه سخت باشد قطع اميدواران

با ساربان بگوييد احوال آب چشمم                              تا بر شتر نبندد محمل به روز باران

بگذاشتند ما را در ديده آب حسرت                            گريان چو در قيامت چشم گناهكاران

اي صبح شب نشينان جانم به طاقت آمد            از بس كه دير ماندي چون شام روزه داران

چندين كه برشمردم از ماجراي عشقت                            اندوه دل نگفتم الا يك از هزاران

سعدي به روزگاران مهري نشسته بر دل                      بيرون نمي توان كرد الا به روزگاران

چندت كنم حكايت شرح اين قدر كفايت                  باقي نمي توان گفت الا به غمگساران

دوش وقت سحر از غصه نجاتم دادند/و اندر آن ظلمت شب آب حياتم دادند

بي خود از شعشعه پرتو ذاتم كردند/باده از جام تجلي صفاتم دادند

چه مبارك سحري بود و چه فرخنده شبي/آن شب قدر كه اين تازه براتم دادند

بعد از اين روي منو آينه وصف جمال/كه در آن جا خبر از جلوه ذاتم دادند

من اگر كامروا گشتم و خوشدل چه عجب/ مستحق بودم و اينها به زكاتم دادند

هاتف آن روز به من مژده اين دولت داد/كه بدان جور و جفا صبر و ثباتم دادند

اين همه شهد وشكر كز سخنم ميريزد/اجر صبري است كزان شاخ نباتم دادند

همت حافظ و انفاس سحر خيزان بود/كه زبند غم ايام نجاتم دادند

بمیرید بمیرید وزین مرگ نترسید           کزین خاک برآیید سماوات بگیرید

بمیرید بمیرید وزین نفس ببرید              که این نفس چو بندست و شما همچو اسیرید

یکی تیشه بگیرید پی حفره زندان         چو زندان شکستید همه شاه و امیرید

بمیرید بمیرید به پیش شه زیبا              بر شاه چو مردید همه شاه شهیرید

بمیرید بمیرید وزین ابر برآیید                 چو زین ابر برآیید همه بدر منیرید

ضمنا اگر برداشت خود را از هر شعر در قسمت نظرات بنویسید از شما ممنون می شوم!